Keçdiyimiz otuz il içində, otuz üç tam marafon qaçdım.
(...)
Marafonların
gözəlliyi rəqabətin olmamasından qaynaqlanır.
Dünya səviyyəsindəki idmançılar
arasında çətin çəkişmələr
əlbəttə yaşanar. Amma mənim kimi bir
qaçışçı (və fikrimcə qaçışçıların
bir çoxuna da aiddir) müddətin əhəmiyyət
daşımadığı adi
qaçışçılar baxımından, marafon bir müsabiqə deyildir. Qırx iki kilometr qaçmaq təcrübəsinin kefinə
çatmaq üçün yarışa qatılarsınız və qaçdığınız
müddətdə bunun
dadını çıxararsınız. (Qaçdıqca)
Az-az ağrı hiss etməyə başlayarsırsınız, ardından hiss etdiyiniz ağrı
ciddi şəkildə çoxalır və sonda ağrının da dadını çıxarmağa başlayarsınız. Bu qarışıq müddəti
ətrafınızdakı qaçıcılarla
paylaşmaq keyfin bir hissəsidir. Tək-tənha qırx iki kilometr qaçmağı sınasanız, üç, dörd, beş saat
boyunca şübhəsiz ağrı
çəkərsiniz. Daha əvvəl bunu etdim
və eyni təcrübəni
təkrarlamaq niyyətində deyiləm. Amma başqa qaçıcılarla birlikdə qaçmaq daha az
işgəncə çəkməyə
imkan verir. Fiziki baxımdan çətindir əlbəttə-necə olmasın? - Amma qardaşlıq və
birlik duyğusu sizi finiş
xəttinə aparar. Marafon əgər bir mübarizədirsə,
bu daha çox özünüzə
qarşı apardığınız
bir mübarizədir.
Haruki Murakami, New Yorker'ə bu il qana bulanan Boston Marafonu'nu yazıb; yeni bir həftəyə
başlayarkən,
ilham qaynağı niyyətinə burada iştirak etmək istədim. Dünya işlərinin çətin etapları, həyat qaçışının yorucu döngələrində, marafon
qaçan Murakami obrazı, bir otağa bağlanmış yazan Murakami obrazı qədər qüvvətli,
həm də bir onun
qədər parlaqdır.
O zaman Tolstoy'dan
sitat gətirən Chris McCandless ilə bitirək:
"Xoşbəxtlik
ancaq paylaşıldığında gerçəkdir."
Elə ola
bilərmi?
Yalnız qaçanlara soruşmaq lazımdır.
Tərcümə:Zeynəb
Münzevi
Redakte:Elşən
Novruzlu
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder